Deuren van Barmhartigheid

Het afgelopen jaar heeft voor velen in het teken gestaan van de sport. We beleefden het Europees Kampioenschap voetbal, deze keer eens zonder Nederlands elftal, de Tour de France en de Olympische Spelen. Alles bij elkaar een hele lange sportzomer. We zagen winnaars en ook verliezers. We zagen sporters die dolblij waren met een bronzen medaille en we zagen sporters die hevig waren teleurgesteld met een zilveren medaille. Hooggespannen verwachtingen werden niet waar gemaakt en soms was er verrassend een gouden medaille. Kortom: het gewone leven weerspiegelt zich ook in sporttoernooien.

Dat gewone leven gaat over de goede en de minder goede kanten van mensen. Om daar eens extra bij stil te staan heeft paus Franciscus het afgelopen jaar uitgeroepen tot een bijzonder heilig Jaar van de Barmhartigheid. We werden aan de hand van de werken van barmhartigheid, de verhalen van de barmhartige Samaritaan en van de barmhartige vader en zijn verloren zoon uitgenodigd stil te staan bij de vraag hoe we barmhartigheid in de praktijk kunnen brengen en ook barmhartigheid kunnen ervaren.

Ten teken van een heilig jaar wordt steeds de heilige deur in de St. Pieter in Rome geopend en daarnaast wereldwijd in de basilieken en kathedralen in de bisdommen Ook in onze Basiliek van Oudenbosch werd een heilige deur aangewezen. Zo’n geopende heilige deur wil mensen uitnodigen tot een extra bezinning over hun relatie met God en met elkaar. We hebben dat in het afgelopen jaar met een maandelijkse viering van barmhartigheid en een aansluitend geloofsgesprek gedaan. Op 20 november wordt dit heilig jaar in Rome door paus Franciscus afgesloten.

De bekende priester Marinus van den Berg schreef naar aanleiding van het openen van de heilige deuren in veel kerkgebouwen: ‘Deuren van eerbiedwaardige kerkgebouwen die alsnog aan sluiting zijn ontkomen. Geen deuren van krotten, kraakpanden, asielzoekerscentra, vluchthuizen voor vrouwen of zorgboerderijen werden geselecteerd. Ook niet de onzichtbare deuren in doodlopende steegjes, gevangenisdeuren of de dubbelafgesloten deuren waarachter zoveel eenzaamheid kan schuilen. Niet de innerlijke deuren van onze harten die maar gesloten blijven. En al helemaal niet de deuren die toegang geven tot ontmoeting met andersgelovigen, of mensen van een andere levensbeschouwing of religie.’ Vervolgens schrijft hij:

‘Zouden niet alle deuren heilig moeten zijn
deuren die bescherming bieden aan de weerloze,
deuren die de vluchteling behoeden,
deuren die niet ingetrapt mogen worden,
deuren die de vreemde gastvrij ontvangen.

Zouden niet alle deuren heilig moeten zijn
deuren die weet hebben van barmhartigheid,
deuren die opengaan voor de ontheemde,
deuren die brood aanreiken aan de hongerige,
deuren die niet kijken of je christen of moslim bent.

Zouden niet alle deuren heilig moeten zijn
deuren van huizen, scholen en gemeenschapshuizen,
deuren waar mensen aankloppen met hun vragen,
deuren waar mensen veilig hopen te zijn,
deuren die nieuwe ruimte aanbieden,

deuren die in mijzelf zitten,
deuren die ik kan openen,
deuren die drempels naar de ander verlagen,
deuren van hoop die angst en wantrouwen ontgrendelen.
Is mijn deur heilig, heilzaam voor wie aanklopt?’

Wellicht een mooie gedachte om na het sluiten van de heilige deuren in de St. Pieter en andere basilieken en kathedralen verder te gaan op onze weg als gelovige mensen, als mensen die barmhartigheid willen doen en ervaren. Dan blijft dit heilig Jaar van Barmhartigheid nog lange tijd vrucht dragen!

Maickel Prasing
pastoor

Met dit pastoraal woord, dat regelmatig zal worden vernieuwd, heten wij u van harte welkom op de website van de R.K. Parochie H. Bernardus van Clairvaux! Wij hopen dat u vindt wat u zoekt.