De hoop laat ons niet los

Tijd van verwachting, licht en nabijheid

Hoewel we het ‘Jubeljaar van de hoop’ in de afgelopen kerstperiode hebben afgesloten is de hoop niet mee opgeruimd met de kerstspullen. Hopelijk is ze nog brandend aanwezig in onze eigen harten en in onze gemeenschappen!

Nu de dagen langzaam lengen en het licht elke ochtend iets vrijmoediger door de ramen binnen gaat komen, kondigt de lente zich aan. Nog voorzichtig, soms aarzelend, maar ze is in aantocht. We zien de nieuwe knoppen aan de bomen, in de vroege ochtend klinkt soms al voorzichtig het gezang van vogels en in de lucht voel je die bijzondere belofte van een nieuw begin. De natuur lijkt ons toe te fluisteren dat nieuw leven zich aandient. In deze periode bevinden we ons ook als geloofsgemeenschap: op het scheidingsveld van de winter en de lente. Tegelijk staat het feest van carnaval voor de deur: dagen waarin kleur, muziek en uitbundigheid even de boventoon voeren. We lachen, zetten maskers op, vieren samen en laten de zorgen van alledag los. Carnaval herinnert ons eraan dat vreugde een gave is, dat samen vieren ons mens maakt. Maar het is ook een kantelpunt. Na het feest volgt de stilte, na de uitbundigheid de bezinning. Alsof carnaval ons helpt om met een lichte tred de drempel over te gaan naar een andere tijd.

Die andere tijd is de Veertigdagentijd, onze weg op naar Pasen, een weg die niet vraagt om somberheid, maar om aandacht in soberheid. Een weg van hoop, hoop die niet naïef is, maar diep geworteld. Hoop die weet heeft van kwetsbaarheid, van vragen zonder direct antwoord, van momenten waarop het leven schuurt. Juist daarom is het een weg van geluk, omdat echte hoop ruimte maakt voor wie we werkelijk zijn: volgelingen van Jezus van Nazareth, de Verrezen Heer. In deze veertig dagen worden we uitgenodigd om langzamer te gaan, om stil te staan bij wat ons voedt en wat ons leeg maakt, om te kijken naar ons eigen leven en naar de wereld om ons heen met een open blik. Waar zie ik lichtpuntjes? Waar ervaar ik donkerte? Welke vragen draag ik met me mee, en durf ik ze toe te laten zonder ze meteen te willen oplossen?

We gaan deze weg niet alleen. Jong en oud trekken samen op. Kinderen met hun onbevangen vragen en verrassende inzichten. Jongeren met hun dromen, hun zoeken, hun verlangen naar betekenis. Volwassenen en ouderen met hun levenservaring, hun herinneringen, hun wijsheid én hun kwetsuren. Samen vormen we een gemeenschap onderweg, ieder met een eigen tempo, maar met een gedeelde richting. Onderweg laten we ons inspireren door betekenisvolle verhalen. Verhalen uit de Bijbel, waarin mensen struikelen en weer opstaan, waarin vertrouwen groeit te midden van onzekerheid. Verhalen uit ons eigen leven, groot of klein, waarin we iets ervaren van liefde, vergeving... Verhalen die ons eraan herinneren dat God met mensen meegaat, juist op momenten wanneer de weg onduidelijk is. De Veertigdagentijd is geen rechte snelweg, maar een pelgrimsweg. Soms zonnig, soms met regen en met een beetje geluk zie je ook nog een regenboog aan de hemel verschijnen, waarin God zich even laat zien. Soms zullen de dagen vol vreugde zijn, soms stil, maar altijd gedragen door de hoop dat het leven sterker is dan alles wat ons bezwaart. Die hoop krijgt met Pasen een naam: verrijzenis, nieuw leven, een toekomst die openbreekt.

Dat deze tijd ons mag helpen om met zachte ogen te kijken naar elkaar en naar onszelf, om ruimte te maken voor wat groeit, ook als het nog klein en kwetsbaar is. Dat de komende lente buiten, ons mag herinneren aan de nieuwe lente die God in ons wil laten ontkiemen. Laten we mensen van hoop zijn en blijven op weg naar Pasen!

Bas Van Haeren